حال آدم ها را نمی فهمم. آن هایی که زبانشان گاه و بی گاه به پراندن کنایه و زخم زبان باز می شود و هیچ وقت هم از تویِ هم جمع شدن آدم مقابل قلبشان نمی لرزد. نمی فهمم چه فرآیندی درونشان رخ می دهد که عقل و
برچسب:
نویسنده: پرهام عباسیان
تاريخ: سه
شنبه
9 بهمن
1397 ساعت: 0:32